خدا   

        و

                عقاب ها

"اما آناني که منتظر خداوند مي‌باشند قوت تازه خواهند يافت و مثل عقاب پرواز خواهند کرد. خواهند دويد و خسته نخواهند شد، خواهند خراميد و درمانده نخواهند گرديد.

يک عقاب پس از گذشتن از ماههاي خوب تغذيه آنهم در مقياسي کامل، روبه افزايش وزن مي‌نمايد، اين اضافه وزن مانعي بر توانايي پرواز و يافتن خوراک او مي‌شود. سرعت پروازش کاهش مي‌يابد و به زودي خسته مي‌شود. خدا در درون عقابها راه حلي ذاتي و غريزي درباره اين مشکل آفريده است.

عقاب در ارتفاعي بلند پرواز مي‌کند و شکافي را در ميان صخره‌هاي کوهستانها مي‌يابد، سعي مي‌کند تا شکافي را بيابد که داراي پوشش استتار از محيط اطراف بوده و جايي باشد که شبنم صبحگاهي و باران را در خود جمع کند. به محض آنکه عقاب چنين جايي را در شکاف صخره‌ها يافت در آن مستقر مي‌شود و شروع به کندن همه پرهاي بالهاي مربوط به پرواز خود مي‌کند! يکي يکي پرها را تا جايي که حتي اگر بخواهد هم ديگر قادر به پرواز کردن نباشد، از بدن خود جدا مي‌کند

.
س از آن در آن محل مي‌ماند، صبر مي‌کند...صبر .....و باز صبر تا ينکه دراثر فقدان غذا کاهش وزن مي‌دهد و البته در اين مدت از تعداد عدود حشراتي که در شکاف صخره پيدا مي‌شوند تغذيه مي‌کند، در من ر ي زمان به آهستگي پرهايش شروع به رشد مي‌کنند. زماني که اين دوره خت به پايان رسيد او به وزن متعادل خود رسيده و آماده مي‌شود تا وباره اوج گيرد و پرواز کند .

ال با اين وزن سبک‌تر، او مي‌تواند در ارتفاعي بالاتر و با سرعتي يشتر پرواز کند و با سرعتي بسيار زياد بر طعمه‌اش در پايين حمله نمايد- همه اين موفقيت‌ها به اين دليل است که صبر نمود تا تبديل و دگرگوني صورت پذيرد و همچنين به اين دليل که او خود را در موقعيتي قرار داد که در آن هيچ انتخاب ديگري وجود نداشت جز اعتماد بر خالق و اينکه دوباره پرهايش رشد خواهد کرد. وه که ما چه خداي شگفت انگيزي راخدمت مي‌کنيم! چقدر افکار خدا عظيم است که عقاب را اينگونه آفريده است

اين داستان درباره ما نيز صدق مي‌کند. خدا مي‌خواهد که ما خود را در موقعيتي قرار دهيم که در آن هيچ انتخابي جز توکل بر او براي فراهم شدن نيازهايمان براي ادامه راه نداشته باشيم. در چنين دوران صبر در خداوند، او نيز ما را از لحاظ ذهني، روحاني، جسماني و احساسي تازه مي‌‌کند. اين دوران صبر مي‌تواند دوراني پر چالش براي ما باشد. ما ممکن است بخواهيم از آن فرار کنيم اما نمي‌توانيم. در اين شرايط است که ما با تنها کاري که مي‌توانيم انجام دهيم تنها مي‌مانيم!
" به تمامي دل خود بر خداوند توکل نما و بر عقل خود تکيه مکن. در همه راههاي خود او را بشناس، و او طريقهايت را راست خواهد گردانيد."

 
وقتي اين زمان به پايان مي‌رسد، ما قوت، اميد، استقامت و ايماني تازه براي به پايان رساندن مسابقه‌اي که در جلوي ما قرا داده‌شده‌ است، بدست خواهيم آورد.

چنين باد...

نوشته: روبين کاوالير

ترجمه: کيوان سيروس