حيات برتر در اواي تفکر

از آنجا که انسان موجودي فکور است واز بدو تولّد، خداي سبحان نيروي فکر را به او بعنوان خليفه الله، ارزاني داشت0 بارها وبارها به او توصيه شده که فکر تعقل را رها نکند حال اگر انسان ذاتاً موجود متفکري است چرا توصيه به تفکر شده است واين مثل اين است که انسان بسيار تشنه راه توصيه به نوشيدن بکنيد0 چنين توصيه اي عقلايي نيست چرا که او با لذات در مي يابد که در موقع تشنگي بايد به سراغ آب رود وديگر نيازي به توصيه ما نيست؟

جواب مي دهيم که گفته شده [انسان ذاتاً بعنوان موجودي متفکر که از خلاقيت فکري برخوردار است، آفريده شده] اما نگفته است که [ انسان دائماً ودر تمام مسير زندگي تفکّر را سلاح لاينفک خويش قرار مي دهد] بلکه آنجا که انسان، بدون فکر وتأملات انساني مرتکب فعلي شود ودر مرحله ارتکاب با ديگر حيوانات مشترک است0 امّا در نحوه بر خورد با آن مسائل است که انسانيت وفکور بودنش جاوه مي کند0

انسان فطرتي دارد که فطرتش، وسيع تر از فطرت غير اوست0 فطرت انسان دو گونه است: 1- فطرتي که بدون اختيار ظاهر مي شود که بدان فطرت جامده گويند ونيازي به فکر وتفکر ندارد 

2- فطرتي که نياز به تفکر دارد وکمال صاحبش، ظهور آن فطرت بواسطه تفکر است که به آن فطرت ناطقه  گويند0

اولي نياز به هدايت وتربيت ندارد، اما دومي چنان نيازمندتربيت است که خداوند بخاطر آن، انبياء عظام را فرستاد تا انسان را به طرف فطرت دوم بکشاند بنابراين: حيات معقول، حيلت برتر است واگر در روايات وآيات قرآن کريم با مسئله حيات طيبه مواجه مي شويم که محوريت آن، تفکر در لواي عقل سليم است، همان عقلي که در مورد آن گفته شده «‌ ما حُکِمَ به العقل حُکِمَ به الشرع» نه عقل وفکري مشوب به گرد و خاک پاهاي کساني است که درميادين شهوت، اسب نفس خويش را مي تازد0

                                                                                                                               «محمد رضا حدادپور»